Όπως πέφτει η βροχή,πεφτω κ εγώ.

Χειμωνιασε.
Η κουβέρτα και τα μακρυμανικα είναι απαραίτητα δηλαδή.
Φυσάει.
Τα φύλλα του δέντρου δίπλα στο παράθυρο χτυπάνε το τζαμί.
Έτσι όπως θέλω να τον χτυπησω.
Δυνατά αλλά απαραίτητα.
Γιατί όσο περνάει ο καιρός η απουσία του μου αποδεικνύει ότι αξιζε όλη την ταλαιπωρία.
Γιατί θα την ξαναπερνουσα αν...αλλά δεν...
Το σημερινό βράδυ μου θύμισε ένα άλλο βράδυ.
Ένα βράδυ που τα πόδια μου δεν τα ζεσταινε ο σκύλος μου όπως τώρα, αλλά τα πόδια του.
Τουλάχιστον με τον σκύλο μου θα είμαστε πάντα μαζί.
Ενώ με τους ανθρώπους το πάντα δεν υπάρχει.
Κρίμα.
Μάλλον.

εσυ που με κοιτας απο ψηλα,κανε μου παρεα.

ο χρονος λενε κλεινει πληγες.
λενε ειναι γιατρος.
λενε απαλυνει τον πονο της απωλειας.

ΨΕΜΑΤΑ ΛΕΝΕ.

ο χρονος κανει εντονοτερη την απουσια οσων λειπουν.
και η απουσια που δεν καλυπτεται ποτε ειναι γι αυτους που δεν θα γυρισουν ποτε.
αμετακλητα ποτε.

γι αυτους που δεν προλαβαν να ζησουν
αλλα και γι αυτους που εζησαν και αφησαν πισω ολους εμας που μας λειπουν.

για μια μερα θελω να κανω ο,τι θα ηθελαν.
να φιλησω τα παιδια στο Παπανικολαου στο κτιριο "Στοργη" οπως δεν μας αφηναν να φιλαμε εκεινον.
να κρατησω ενα τρεμαμενο χερι και να σκεπασω δυο αρρωστημενα,αδυνατα ποδια σαν τα δικα της.

και αν καμια φορα νομιζετε οτι σας ξεχναω.
μετρηστε τα δακρυα μου.
στο αποτελεσμα θα βρειτε το μεγεθος του κενου που μου κληρονομησατε.

Ψαξε ονομα για αυτο το ηλεκτρονικο(*)

Κ αν καποιους τους ενοχλω
κ τους δημιουργω δυσφορια
κ δεν τους αρεσω
κ δεν με πανε
κ δεν θελουν να με βλεπουν, να με ακουν, να μου μιλανε

μπορουν απλα να αποχωρησουν απ τη ζωη μου κ την καθημερινοτητα μου.

Σιγουρα μπορω να ζησω κ χωρις αυτους.

Κανεις δεν ειναι τελειος κ κανεις δεν ζει για παντα.
Αν μπορεσεις να δωσεις, δωσε.
Αν μπορεσεις να με κανεις ευτυχισμενη, κανε με.

Κανεις δεν το απαιτησε.
Αν θελεις κ αν μπορεις το κανεις.
Αν οχι, σιγουρα καποιος αλλος θα θελει κ θα μπορει, ασε χωρο για τους αλλους λοιπον

κ ψαξε το παζλ που σου ταιριαζει να το συμπληρωσεις.

Κ ετσι οπως θα "κουμπωνεις" διπλα στο αλλο κομματι θα καταλαβεις οτι η αξια κ ο χρονος που δινεις στους ανθρωπους ειναι τελικα αυτα που αφαιρεις απ τον εαυτο σου

γι αυτο κοιτα να αφαιρεις αξια απο εσενα οταν κατι πραγματικα αξιζει.

Δεν θυμωνω.
Ουτε γελαω.
Απλα κοιμαμαι ησυχη το βραδυ[για αρχη].
Η συνεχεια ειναι στο χερι σου...
Εφοσον ξεθολωσουν τα ματια σου απ την ομιχλη που εχει δημιουργησει η αλαζονεια σου
ειμαι σιγουρη οτι θα μπορεις κ καλυτερα.
Απ τα χειροτερα δεν χορτασες?
Χορτασες.

>>Στη προσπαθεια να με "πατησεις" βρηκες μπανανοφλουδα.Ξαναπροσπαθησε, βαζοντας αλλα 50λεπτα στη θυριδα.(*)

Η πιο σταθερη μου σχεση.

Σε παρακαλω, να μου κρατας παντα μια θεση διπλα σου,
το ξερω οτι πλεον μεγαλωσες κ δεν το εχεις αναγκη
αλλα ποτε δεν σου ειπα οτι αυτη η αναγκη ειναι δικη μου.

Χρονια Πολλα αδερφακι.

τικ-τοκ

2φορες κοιταω το ρολοι καθε μερα.

μια την ωρα που κοιμασαι το βραδυ οσο θα πινω τα ποτα μου και
αλλη μια οταν γυρναω σπιτι το πρωι.

και δεν μου ειπες χρονια πολλα φετος.και θα στο κραταω μεχρι να σταματησω να κατηγορω εσενα που τα ποδια μου τα εχω κολλησει με κολλα στο ιδιο σημειο εδω και 4 ,πλεον, χρονια.

Χρονια μας πολλα.

Φερε τον αναπτηρα.Εχω την τουρτα.

Ενα ακομα κερακι θα προστεθει.
Ενας χρονος περασε.
Πολλα λαθη ακομη καταλογηστηκαν.
Πολλες κουβεντες ειπωθηκαν.
Μέιλ αναπαντητα στο ινμποξ.
Κενα συμπληρωθηκαν.
Δημιουργηθηκαν καινουρια.
Μπυρες στο μπαλκονι.
Κρασιά στη Βαλαωριτου.
Ασχημα περασαν.
Ομορφα ερχονται(ελπιζω).


Και οσο θα ακουω γελια και φωνες απ το σαλονι θα ειμαι ευτυχισμενη*

WC

Η πιο διασκεδαστικη και δημιουργικη στιγμη των τελευταιων βδομαδων ειναι το βραδυ,
πριν κοιμηθω,
οταν ειμαι στον νιπτηρα της τουαλετας
για να πλυνω τα δοντια μου
κ προσπαθω να στοχευσω την μαστιχα απο το στομα μου να καταληξει στη λεκανη.


*Ελπιζω να βελτιωθει η κατασταση.Κ αν οχι, τουλαχιστον να πετυχαινω στον στοχο.