Σε εμένα μιλάω.

Είναι ωραίο να ονειρεύεται τι θα ήθελες να κανείς
πως θα ήθελες να ήσουν
με ποιον θα ήθελες να βγεις
ποσά μαθήματα θα ηθηλες να περάσεις
πως θα ήθελες να σε βλεπυν οι άλλοι
ποτέ θα ήθελες να πάρεις πτυχίο
τι θα ήθελες να είχες πει
τι θα ήθελες να γράψεις κ δεν εγραψες στο μπλογκ

όλα όσα θα ήθελες

Είναι ωραίο να ονειρευεσαι και να κάνεις εικόνες στο μυαλό σου

Αλλά εντάξει κάποια στιγμή πρέπει
όταν ξυπνησεις να πεις
«σήμερα ξεκιναω την προσπάθεια»

Μπορεί την εικόνα κ τα σχέδια που φαντάζεται στο μυαλό σου να μην τα καταφέρεις ποτέ γιατί τα όνειρα καμία φορά ξεπερνανε τη σφαίρα του δυνατού

αλλά τουλάχιστον θα εχεις προσπαθήσει

και τα μισά θα τα καταφερεις.
Καλύτερα που δεν θα τα καταφέρεις κ όλα γιατί όπως έλεγε κ η γιαγιά μου «δεν χρειάζεται να τα κανείς όλα τέλεια για να μην σε ματιαζουν»

Αλλά πρέπει να προσπαθήσεις
να σταματήσεις
να ξυπνας το μεσημέρι,να πίνεις καφε1,να πηγαίνεις σχολή για να πιεις καφε2,να κανείς βόλτα πίνοντας καφε3,να τρως,να λιωνεις στο φεισμπουκ,να μιλάς στο τηλέφωνο,να μιζεριαζεις σκεφτοντας τι μπορείς να κανείς αντί να αρχιζις να το κανείς,να βγαίνεις για ποτο1,2,3 και να κοιμάσαι.

Σταματά να μην προσπαθείς και απλά να περιμένεις.
Τους ανθρώπους πρέπει να τους βρεις.
Τα λόγια πρέπει να τα πεις εκείνη τη στιγμή.
Το πτυχίο πρέπει να το πάρεις.
Τις παρεξηγήσεις πρέπει να τις λύσεις.
Τα λάθη πρέπει να τα διορθωνεις.
Όσα σε φθειρουν να τα διωχνεις.
Αυτό που αγαπάς να το προσπαθήσεις.
Την τρελλα σου να την ικανοποιησεις.

Κ οχι επειδή ΠΡΕΠΕΙ αλλά επειδή κάπως έτσι καταλαβαίνεις ότι ζεις για σένα κ όχι για τους άλλους.

ΑΚΟΥΣ στελίνα;;;;ΣΕ ΣΕΝΑ ΜΙΛΑΩ!

ονομα.ζωο.φυτο.πραγμα.

Πλησιασε.
Δεν δαγκωνω.

Ελα κοντα να με μυρισεις για να καταλαβεις.
Να καταλβεις πως μπορει να μοιαζω με γαιδουραγκαθο αλλα μυριζω σαν τριανταφυλλο.

Και απ οποιον ακουσες οτι δαγκωνω, μεινε μακρια.
Ηταν ο μπογιας της ψυχης μου.
Και δεν μυριζε τιποτα.

Δεν είναι για σένα.Για μένα είναι.

Μια φορα μου ειπε ΕΝΑΣ οτι γυρνουσε ξημερωματα σπιτι του λιωμα απο το ποτο και απ τον "πονο".Και μολις παρκαρε στο σπιτι του εκανε το σταυρο του που ηταν ζωντανος.

Χθες γυρισα εγω στην ιδια κατασταση σπιτι μου.
Μολις ξαπλωσα εκανα το σταυρο μου που ειχε γυρισει ΕΚΕΙΝΟΣ τοτε ζωντανος στο σπιτι του.

4.58πμ

-ανησυχώ παιδάκι μου να οδηγείς νυχτιατικα.

Και εγώ ανησυχώ μαμά για τη μέρα που θα γυρίσω σπίτι «νυχτιατικα» και δεν θα είναι κανένας πίσω απ την πόρτα να ανησυχεί...
Συγγνώμη.Ευχαριστώ.Και σ'αγαπαω.

[Κάποια στιγμή θα μάθω να στα λέω χωρίς να θεωρώ ότι τα ξέρεις ήδη...]

Live your myth.

Χρειάζεσαι καιρό για να θεοποιησεις κάποιον

και μόλις λίγα δευτερόλεπτα για τον απομυθοποιησεις.

{και δεν ξέρω τελικά ποιο είναι το χειρότερο, να είσαι αυτός που απομυθοποιειται ή αυτός που απομυθοποιει.

Εγώ τον μύθο μου θα τον κρατησω για λίγο ακόμα γιατί με την πραγματικότητα κάτι μου παει στραβά}

Προς το παρον.

Θελω παρα πολυ να πω "καλημερα"
και να το εννοω.

Αλλα δεν ξερω αν μπορω.

Καθε "αυριο" και αθλος.
Καθε "χθες" και ευγνωμοσυνη.

Καθε επομενο, οτιδηποτε επομενο, αβεβαιο.
Καθε προηγουμενο, κρυσταλλινο, ευθραυστο, επρεπε να το ειχα χειριστει αλλιως.

Αλλα τωρα συνειδητοποιω ποσο αξια ειχαν ολα τα προηγουμενα.
Τωρα, που δεν μπορω να ειμαι σιγουρη για τα επομενα!

Προς το παρον, καλη η μερα φαινεται!

Βιαια.Ασυναισθητα.Αναισθητα.

Δεν ειμαι σιγουρη αν το λενε αναγκη.
Αλλα εχω την αναγκη να μεινω μονη μου.
Οταν λεω μονη μου.Εννοω μονη μου.
Εννοω εγω και τα ντουβαρια.
Εννοω και τους 3[+2]καταδικους μου ανθρωπους.
Και τον Α και τον Θ.
Α, και την Α.Γιατι με κανει και γελαω ασυναισθητα.
Αλλα κανεναν αλλον.
Μα κανεναν.
Δεν μου ειναι απαραιτητοι?
Οχι, μου ειναι ολοι.
Αλλα τωρα θελω ενα διαλειμμα.
Θελω να μου αφιερωθω και να αφιερωσω οπου θελω χωρις ενδομυχους εκβιασμους.
Θελω να βαλω 10πραγματα σε ταξη.
Θελω να ασχοληθω με τοσα πολλα και δεν εχω χρονο.
Δεν με νοιαζει αν θα τα κανω ολα.
Μ αρεσει που τα σκεφτομαι.
Θελω να συνειδητοποιησω τι εχασα και τι κερδισα.
Αλλα μονη μου.
Θελω μια βολτα χωρις να χτυπαει το κινητο.
Το σιχενομαι τελευταια το κινητο.Ειδικα οταν χτυπαει.
Θελω να το πεταξω στον τοιχο με δυναμη και να γινει 1000κομματια.
Και το ρολοι.
Με τους τεραστιους αριθμους να μην μπορεις να ξεφυγεις.
Αριθμοι αχρηστοι.
Ουτως η αλλως ο χρονος ειναι υποκειμενικη εννοια.
Τωρα ας πουμε ειναι 1το βραδυ αλλα εμενα μου φαινεται σαν να ειναι 10το πρωι και εχω ολη την μερα μπροστα μου.
Και βαριεμαι να μιλαω πλεον.
Και να πινω καφεδες και ποτα.
Και να λεω αερολογιες στο fb.
Και να ψαχνω συνεχεια το προφιλ του.
Αισθανομαι μετα απο πολυ καιρο ανετα να μεινω μονη μου.
Και δεν με φοβιζει.
Και θελω και πρεπει να το εκμεταλευτω.
Μου ελεγαν παλια οτι οταν τα βρεις με τον εαυτο σου ειναι σαν να τα εχεις βρει με ολο τον κοσμο.
Δεν τους πιστευα γιατι το θεωρουσα δεδομενο οτι με τον εαυτο σου τα πας καλα εξ αρχης.
Απο τοτε που ενας μπογος μες στα αιματα αρχιζει και ουρλιαζει γεννιεται μ εναν υποστηρικτη, τον εαυτο του.
Αλλα οχι γιατι στη πορεια ειναι αντιμετωπος με το ειδωλο του.
Στον καθρεφτη, στα ματια των δικων του, στα ματια των φιλων του, στα γραπτα και στα αγραφα, στις επιλογες του, στις επιτυχιες και στις αποτυχιες του, στα λογια του, στα παντα του και στα παντα τους.
Αυτοι οι "τους". [αλλο κεφαλαιο και μεγαλο.πολυ μεγαλο.]
Και καποια στιγμη παιρνεις φορα και δινεις μια, ΜΠΑΜ σε ολα και ολους.
ΣΕ ΟΛΑ.
Φτου και απ την αρχη.
Ενα τελος σε μια αρχη συμφιλιωσης.
Αλλα τωρα τους αλλους δεν τους μπορω.
Σου ξαναειπα.
Εγω.Οι 3[+2], ο Α,ο Θ και η Α.
Οι υπολοιποι να βγουν για διαλειμμα.
Κανενας αλλος.Οχι τωρα τουλαχιστον.
Τωρα πρεπει να μεινουν οσοι αντεχουν.
Να με Αντεχουν.
Ειμαι πολυ περιεργη να δω αν εγω θα ειμαι απο αυτους που θα αντεξουν τελικα...

[Να, καπως, ετσι...]
.ειναι που μου πεσε βαρια μες στο παραδεισο η τοση προδοσια.