16/9/11

Διαβαζέ μου παραμύθια...

Έχω να αιστανθώ έστω και ελάχιστα ζαλισμένη από τότε που τα έπινα καθημερινά μόνο και μόνο για να μην σκέφτομαι αλλά τελικά σκεφτόμουν περισσότερο.
Αλλά μ άρεζε μάλλον γιατί το έκανα συνέχεια.
Αλλά αυτά που κάποτε τελειώνουν πρέπει να αποφασίσεις ότι τέλειωσαν.
Ότι κάθε πισωγύρισμα δεν είναι για καλό.
Υπάρχουν κάποιοι στο κόσμο αυτό που μπορούν να σε κάνουν να ξεχάσεις έτσι επειδή είναι αυτοί που είναι.
Επειδή κάποιες σχέσεις έχουν αξία.
Και ας μην είναι ερωτικές και ποτέ να μην γίνουν.
Κανένα χάπι και κανένας γιατρός δεν θα σου γεμίσει το κενό μιας απογοήτευσης.
Μόνο ένα χέρι που θα σε πάει σε 3-4 μπαρ και να γίνεις λιώμα για πάρτυ σου.
Γιατί σ αρέσει να σε βλέπεις πάνω στα τραπέζια να τραγουδάς σκυλοτράγουδα σε σικάτο μαγαζί και δεν θα ντραπεί κανείς για σένα.
Γιατί φίλε υπάρχουν κάποιοι που όσα χρόνια και αν περάσουν αυτοί δεν περνάνε, μένουν εκεί που τους άφησες.
Και σήμερα έμαθα ότι "αν δεν τα πούμε αυτά μεταξύ μας με ποιον θα τα πούμε?"
Και ότι κάποια μέρη για να τα ξορκίσεις πρέπει να πας με διαφορετικά άτομα και όχι απλά να μην πηγαίνεις καθόλου.
Γιατί η ζωή περνάει ρε.
δεν σε ρωτάει.
Φεύγει.
Δεν θα ξαναέρθει.
ΈΤΣΙ ΕΊΝΑΙ.
Δεν ρομαντζάρω.
Έτσι είναι γαμώτο.
Έγιναν, πέρασαν, θα ξαναέρθουν, θα ξαναπεράσουν.
ΝΑ ΕΊΣΑΙ ΚΑΛΆ.
Να ζήσεις και άλλα.
Ζήσε με τα γεγονότα ως έχουν και αν δεν σ αρέσουν ΆΛΛΑΞΕ τα εσύ, μην περιμένεις.
Χάνεις χρόνο.
Χάνεις χρόνο από μία ζωή που σου δόθηκε και άλλοι την έχασαν έτσι, στα 16.
Μην ζητάς να σου είναι όλα εύκολα και βολικά και ωραία.
Ζήτα απλά να είναι κάπως, να τα ζεις.
Και αρχίζω και παραμιλάω αλλα ΡΕ ΞΕΚΟΛΛΑ.
Κοίτα γύρω σου.
Κοίτα τι γίνεται.
Η ζωή σου είναι το παραμύθι σου.
Με δράκους και μάγισσες και καλές νεράιδες.
Μην αφήσεις σελίδα ανεκμετάλευτη.
ΓΡΑΨΤΟ παραμύθι σου όπως του αξίζει, μέχρι όπου φτάσει.
Στο τέλος πάντα το καλό νικάει, θα δεις!
Κάπως έτσι θα πέσω για ύπνο, με τα ρούχα.
Να σκέφτομαι ότι η ζωή συνεχίζεται.
Και ότι ο χρόνος τρέχει.
Και ότι εγώ είμαι εδώ, είμαι καλά, έχω τους 3 πιο αγαπημένους μου ανθρώπους στο κόσμο να κοιμούνται στα διπλανά δωμ'ατιο, έχω αυτούς που με πήραν απ το χέρι να με πάνε εκεί που ήθελα να πάω και εκείνους που με πήγαν εκεί που δεν ήθελα
ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΕΛΩ??
ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΑΛΛΟ ΘΕΛΟΥΜΕ??

Και άσε τους άλλους να βάζουν μέτρα,
ένας δράκος παραπάνω στο παραμύθι,
και τι έγινε???

6 σχόλια:

Dani είπε...

οποτε με πιανει το στραβο μου και με παιρνει απο κατω θα μπαινω να διαβαζω τουτο εδω.

αυτή που ήταν κάποτε είπε...

Έτσι ακριβώς! Να 'σαι καλά που το 'γραψες, να 'σαι καλά να το ζεις! :)

afroO είπε...

το χρειαζόμουν ρε φίλη.το ξέρεις ότι το χρειαζόμουν. δε γαμιέται,ας ζήσουμε.αφού μπορούμε και χωρίς "εκείνον".μπορούμε. :-)

the writer είπε...

Αυτό το post μακάρι να το διαβάσει η κάθε κλαψογκόμενα, αλλά κι οι μη κλαγκόμενες για να παραδειγματιστούν.

sure-realism είπε...

Τι άλλο να θέλουμε...?
Τίποτα..
Τίποτα..
Τίποτα..

athistraw είπε...

TI SKATA ALLO 8ELOUME?