Πότε ξεχνάς?

Όταν φεύγεις ή όταν έρχεται?
Όταν κοιτάς ή όταν σε κοιτάνε?
Όταν πέφτεις ή όταν σηκώνεσαι?
Όταν ξεβάφεσαι ή όταν βάφεσαι?
Πριν πιεις ή αφού πιεις?

Πότε ξεχνάς??

Όταν χάνεστε ή όταν χάνεται?
Όταν κοιμάσαι ή όταν ξυπνάς?
Όταν όλα φτιάξουν ή όταν όλα χαλάσουν?


Πότε ξεχνάς??

Όταν βλέπεις παλιούς ή όταν γνωρίσεις καινούριους?
Όταν έρθει μήνυμα γνωστό ή όταν σταλεί άγνωστο?
Όταν σε μισούν ή όταν αγαπάς?
Όταν κλαις ή όταν γελάς?

Πότε ξεχνάς?

Ποτέ, αν δεν είσαι έτοιμος πρώτα να θυμηθείς...

Διαβαζέ μου παραμύθια...

Έχω να αιστανθώ έστω και ελάχιστα ζαλισμένη από τότε που τα έπινα καθημερινά μόνο και μόνο για να μην σκέφτομαι αλλά τελικά σκεφτόμουν περισσότερο.
Αλλά μ άρεζε μάλλον γιατί το έκανα συνέχεια.
Αλλά αυτά που κάποτε τελειώνουν πρέπει να αποφασίσεις ότι τέλειωσαν.
Ότι κάθε πισωγύρισμα δεν είναι για καλό.
Υπάρχουν κάποιοι στο κόσμο αυτό που μπορούν να σε κάνουν να ξεχάσεις έτσι επειδή είναι αυτοί που είναι.
Επειδή κάποιες σχέσεις έχουν αξία.
Και ας μην είναι ερωτικές και ποτέ να μην γίνουν.
Κανένα χάπι και κανένας γιατρός δεν θα σου γεμίσει το κενό μιας απογοήτευσης.
Μόνο ένα χέρι που θα σε πάει σε 3-4 μπαρ και να γίνεις λιώμα για πάρτυ σου.
Γιατί σ αρέσει να σε βλέπεις πάνω στα τραπέζια να τραγουδάς σκυλοτράγουδα σε σικάτο μαγαζί και δεν θα ντραπεί κανείς για σένα.
Γιατί φίλε υπάρχουν κάποιοι που όσα χρόνια και αν περάσουν αυτοί δεν περνάνε, μένουν εκεί που τους άφησες.
Και σήμερα έμαθα ότι "αν δεν τα πούμε αυτά μεταξύ μας με ποιον θα τα πούμε?"
Και ότι κάποια μέρη για να τα ξορκίσεις πρέπει να πας με διαφορετικά άτομα και όχι απλά να μην πηγαίνεις καθόλου.
Γιατί η ζωή περνάει ρε.
δεν σε ρωτάει.
Φεύγει.
Δεν θα ξαναέρθει.
ΈΤΣΙ ΕΊΝΑΙ.
Δεν ρομαντζάρω.
Έτσι είναι γαμώτο.
Έγιναν, πέρασαν, θα ξαναέρθουν, θα ξαναπεράσουν.
ΝΑ ΕΊΣΑΙ ΚΑΛΆ.
Να ζήσεις και άλλα.
Ζήσε με τα γεγονότα ως έχουν και αν δεν σ αρέσουν ΆΛΛΑΞΕ τα εσύ, μην περιμένεις.
Χάνεις χρόνο.
Χάνεις χρόνο από μία ζωή που σου δόθηκε και άλλοι την έχασαν έτσι, στα 16.
Μην ζητάς να σου είναι όλα εύκολα και βολικά και ωραία.
Ζήτα απλά να είναι κάπως, να τα ζεις.
Και αρχίζω και παραμιλάω αλλα ΡΕ ΞΕΚΟΛΛΑ.
Κοίτα γύρω σου.
Κοίτα τι γίνεται.
Η ζωή σου είναι το παραμύθι σου.
Με δράκους και μάγισσες και καλές νεράιδες.
Μην αφήσεις σελίδα ανεκμετάλευτη.
ΓΡΑΨΤΟ παραμύθι σου όπως του αξίζει, μέχρι όπου φτάσει.
Στο τέλος πάντα το καλό νικάει, θα δεις!
Κάπως έτσι θα πέσω για ύπνο, με τα ρούχα.
Να σκέφτομαι ότι η ζωή συνεχίζεται.
Και ότι ο χρόνος τρέχει.
Και ότι εγώ είμαι εδώ, είμαι καλά, έχω τους 3 πιο αγαπημένους μου ανθρώπους στο κόσμο να κοιμούνται στα διπλανά δωμ'ατιο, έχω αυτούς που με πήραν απ το χέρι να με πάνε εκεί που ήθελα να πάω και εκείνους που με πήγαν εκεί που δεν ήθελα
ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΕΛΩ??
ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΑΛΛΟ ΘΕΛΟΥΜΕ??

Και άσε τους άλλους να βάζουν μέτρα,
ένας δράκος παραπάνω στο παραμύθι,
και τι έγινε???

Διαβαζα ο,τι ποστ εχω κανει μεχρι τωρα
και αναρωτιομουν τελικα ποια απ ολεσ ειμαι?
Η μελαγχολικη?
Η καταθλιπτικη?
Η ερωτευμενη?
Η χωρισμενη?
Η φιλη?
Η εχθρος?
Η αδερφη?
Η απαισιοδοξη?
Η αισιοδοξη?
Η γκρινια?
Ολα μαζι?
Πως γινεται?
Αυτη τη στιγμη αισθανομαι πολυ εξω απ ολα αυτα.
Πολυ διαφορετικα.

Περασαν ολα.
Για να ξαναερθουν με τον καιρο,
αλλα τουλαχιστον θα εχω χωρο για να τα βαλω πλεον!

Καλοκαιρνο συμπερασμα.

-Αυτο το πρασινο που πεταει μπροστα στη οθονη του υπολογιστη πηγαινει οπου δει φωτα και το λενε "βρωμιαρα". [22χρονων]

-Τι λες ρε θεια?? Βρωμουσα το λενε! [5χρονων]


Εκτος απο το οτι απο μικρο και απο τρελλο μαθαινεις την αληθεια
αυτο το καλοκαιρι εβγαλα και ενα ακομα συμπερασμα
η πολυπλοκοτητα κανει τα πραγματα ακομη πιο πολυπλοκα.
Και το ξερω οτι δεν λεω κατι καινουριο αλλα οταν εγω εψαχνα χιλιους τροπους να μπω στη θαλασσα γιατι ειχε αχινους και πηγα-ηρθα στο σπιτι χιλιες φορες για να φερω παουτσια θαλασσης, στρωμα φουσκτωτο, κουπια[για να μην ακουμπησουν τα χερια μου αχινους] το 5χρονο ειχε παει απο τρα βραχια και πηδηξε κατευθειαν στα βαθια.

Μια αποφαση ειναι ολα.
Σε οποια θαλασσα μπροστα κ αν βρεθεις, με οσους αχινους και κυματα αν εχει, μπορεις να βρεις την ακρη.
Καποιοι πιο γρηγορα και καποιοι αλλοι πιο αργα θα φτασουν εκει που επιθυμουν.


Καλως γυρισαμε στα ιδια και στα ιδια!!

Το διαλειμμα οσο ενα τελος.

Μπηκα μηχανικα στο μπλογκ.
Δεν θελω να δω κανενα αλλο σαιτ.
Κανενα αλλο προφιλ.
Κανενα αλλο στατους.
Κανενα αλλο σχολιο.

Ηρθε η ωρα να κοιταξω το δικο μου προφιλ.
Το πραγματικο.
Οχι αυτο που εχω καταχωρησει σε καθε σελιδα κοινωνικης δικτυωσης.

Λενε οτι μια αλλαγη φτανει για να κανεις μια αρχη.
Τα μαλλια μου τοσο κοντα εχω να τα δω απ τα 8.
Με τριχες ασχολουμαι, ΝΑΙ ΜΕ ΤΡΙΧΕΣ.
Δεν με νοιαζει τι θα πει ο καθενας.
Εγω ετσι κανω την απανασταση μου.

Μερες τωρα μιλαω στο εαυτο μου οποτε γραφω.
Γιατι κουραστηκα.
με κουρασαν.
με κουρασα.
Και ξερω οτι καθε αλλαγη απο εμενα πρεπει να ξεκινησει.
Οτι στα δυσκολα εισαι παντα μονος σου.
Οχι, δεν λειπει κανεις, ολοι εδω ειναι.
Εγω δεν τους θελω.
Δεν θελω κανεναν τωρα.

Ηρθε η ωρα για ενα διαλειμμα.
Οσο κρατησει.
Δεν αγχωνομαι.
Αγχωνονται οι αλλοι, τους καταλαβαινω.
Αλλα αυτη τη φορα δεν μπορω να κανω εκπτωσεις.
Θα προσπαθησω ομως...
Συλλαβιζοντας...

Τωρα διαλειμμα απο εδω.
Μεχρι να μαθω να "διαβαζω", οχι συλλαβιστα.

Καλο σας καλοκαιρι!

σκατομερες.

[Σαν]
σημερα εβγαλα απο μεσα μου οσα κρατουσα 4 χρονια τωρα
και εκλαψα
και φωναξα
και ρεζιλι εγινα σε ενα ολοκληρο μαγαζι
και απ τους λυγμους εκλεισε η φωνη μου
και με ποναει ακομα ο λαιμος μου
και νομιζω οτι καποια στεναχωρεσα παρα πολυ
και ισως στεναχωρεθηκε πιο πολυ απο εμενα
και δεν φταιει αυτη
και πιστευω πλεον τιποτα δεν θα ειναι το ιδιο
και θελω να αλλαξω πολλα
αλλα και παλι τιποτα δεν θα κανω
και αυτο το καλοκαιρι δεν θελω να ερθει
δεν θελω
δεν θα ειμαι καλα
δεν ειμαι καλα
και για ολα αυτα
φταιω εγω
και μονο εγω.
Κ οσο τα ελεγα
μεσα στους λυγμους καταλαβα οτι κανεις ποτε δεν θα καταλαβει πληρως
οσο κ αν με αγαπαει.
Σημεα βγηκαν οι βαθμοι των πανελληνιων
και μεσα σ αυτους ηταν και της αδερφης μου
και ελεγα σ ολα τα παιδια στο σχολειο
οτι το μελλον τους ανηκει
την ζωη τους απο εδω κ περα την κανονιζουν οι ιδιοι
γινονται αυτουσιοι και επιουσιοι
και προσαρμοζονται
και προσαρμοζουν
τις επιλογες τους τις κανουν
και τρων τα μουτρα
και ξανασηκωνονται.

Πιο πολυ για να τα ακουσω εγω τα ελεγα...

[ξαναεπεσα στα βαρια, μερες τωρα, γι αυτο χανομαι]

Αυτος.

Ο αντρας που περιμενει παντα, εστω και αν αργω.
Που δεν βρισκει γελοια τη συλλογη μου με τα καπακια απ τα κουτακια των αναψυκτικων που κανοντας την αλφα-βητα βγαινει το γραμμα που θελω.
Που μου στελνει μηνυμα για να μου ποιοι ποιοι δρομοι εχουν κινηση.
Που εκλαψε οταν με ειδε να κλαιω μετα απο ερωτικη απογοητευση.
Που δεν μ εχει ζηλεψει ποτε.
Που και στα πιο δυσκολα του θελει να με βλεπει να γελαω.
Που παραγγελνει σωστα τον καφε μου.
Που δεν τρωει οταν κανω διαιτα μπροστα μου.
Που με βγαζει φωτογραφιες με το κινητο και χαιρεται.
Που αγαπαει τον σκυλο μου.
Που με βρισκει παντα ομορφη.
Που τραγουδαει Lady Gaga.
Που εχει ηχο κλησης το Summer of 69.
Που κατω απ τα κουστουμια και τις γραβατες κρυβει μπαλες,αλανες,αταξιες,σκισμενα γονατα.
Που ξυπναει τα βραδια για να με σκεπασει.
Που εχει κανει πολλες φορες τον ταξιτζη, υδραβλικο για χαρη μου.
Που εμαθε να ζηταει γυναικεια προιοντα απ τα μαγαζια.
Που γι αυτον μετα την ηλικια των 4 ετων μου δεν κυλουσε ο χρονος και εχουμε μεινει ακομα εκει.
Που θελει να ειμαι ευτυχισμενη.
Που μου εμαθε να γραψω,μετραω,περπαταω
και κυριως να αγαπαω.
Γιορταζει σημερα.
Και ειναι το λιγοτερο που μπορω να κανω.
Να του αφιερωσω ενα ποστ, ετσι γιατι οποτε μ αγκαλιαζει ξερω οτι μ αγαπαει
και μ αγαπαει παρ οτι με ξερει καλυτερα απ τον καθενα.


Μπορει να κλαψω για πολλους αντρες
αλλα θα ειναι ο μονος που δεν θα ξεπερασω ποτε.

Μπαμπας.

Μπορει η Γιορτη του Πατερα να ειναι μια ακομα γιορτη εμπορικη και μπλα μπλα μπλα.
Ναι, μπορει.
Αλλα ας υπαρχουν τετοιες εμπορικες γιορτες, δεν πειραζει.