περιεργως.

περιεργες μερες.
καλα κ οχι καλα.
οι γυρω μαζι κ χωρια.
εχω το κακο συνηθειο να εμπιστευομαι λογια.
γιατι συνηθιζω να κραταω εγω το λογο μου.
δεν εχω μαθει ακομα οτι δεν ειναι ολοι ετσι.
ισως κ εγω αν εδινα το λογο μου σε καποιον που δεν θα μ ενδιεφερε τοσο να μην τον τηρουσα.
αλλα ρε πουστη εγω προσεχω που δινω τον λογο μου.
που λεω μεγαλα λογια.
κ καπως ετσι φτανουμε σε ακομα ενα χριστουγεννο.
κ δεν διαφερει τιποτα με το περσινο.
διαφερει στο οτι μπηκα σε μια ταξη.
αλλα ολα γυρω παραμενουν στην ιδια αταξια.


κ αγορι μου κ κοπελα μου μαθε να ανοιγεις το στομα σου οταν εχεις να πεις κατι που η καρδια σου θα το υποστηριξει αναλογως. αλλιως δεν εχει νοημα.

Καληνύχτα.

Το
Έχω
Ξαναπεί
Αλλα
Είχα
Την
Ανάγκη
Να
Το
Ξαναγραψω.

Η
Ζωη
Είναι
Για
Σήμερα.
Μόνο!

Ζησ'την τώρα που σου κάθεται.
Με λεφτά ή χωρίς.
Σ όποιον αρεσουμε
Για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε!

Προβλημα μου.

Μπαινω παντα στη διαδικασια της αναλυσης.
Να αναλυσω τις κουβεντες.
Τις λεξεις μεμονωμενες.
Τους χρονους.
Τις παυσεις.
Τις μικρες και τις μεγαλες.
Η καθε μια εχει τη σημασια της.
Και μετα τα μηνυματα.
Τις τελειες.
Πολλες η λιγες?
Και τις εκφρασεις.
Τις κινησεις.

Και μετα την αναλυση και το κεφαλι καζανι
σκεφτομαι
"υπαρχει κανεις που πραγματικα κανει τα παντα με καποιο λογο και σκοπο?"
Η πολυ αναλυση φερνει κουραση
και συνηθως λαθος συμπερασματα.

Κουσουρι χρονων,
δεν νομιζω να το κοψω ποτε.
Απλα να,
για μια φορα θα γουσταρα πολυ
να μην με νοιαζει αν οι τελειες θα ειναι 3 η 1
και αν θα γραφει "τα λεμε" αντι για "θα τα πουμε"

και στη τελικη
και εγω που σκεφτομαι πως θα μιλησω,κινηθω,γραψω
δινει κανεις σημασια??
Αυτο ειναι δικο μου προβλημα!

και παλι πισω.

Και οσο και αν ξεχνας.
Παντα υπαρχουν πραγματα να θυμιζουν.
Και οταν βρισκονται αυτα τα πραγματα
παλι κατι θα σπαει μεσα σου.
Και παντα θα κοντοστεκεσαι
και θα θυμασαι τα παντα απ την αρχη
αλλα σ εκεινο το σημειο δεν πρεπει να γυρισεις πισω
ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ
γιατι και να γυρισεις εισαι μονη σου
και αν δεν εισαι μονη σου
θα φταιει η λυπηση, τιποτε αλλο.
τα χουμε πει
τα χουμε ξαναπει
ΦΤΑΝΕΙ
μεινε εδω που εισαι το κερατο μου
μην γυρνας
εκανες αμαν και πως να φυγεις.
γιατι δεν δεχομαστε το να προχωρησει καποιος τη ζωη του στη τελικη?
γιατι τοσος εγωισμος?
δεν ειναι εγωισμος.
ειναι αυτο που λεει η φιλη μου "ας ειναι καλα, να μην ξερω ομως λεπτομερειες"
και αν τις μαθεις τις λεπτομερειες χωρις να το θελεις??
γιατι να ειναι τοσο δυσκολο??
γιατι βασσανιζομαστε τοσο??
γιατι τα παντα ειναι μια ερωτηση??
γιατι να μην ηταν πιο απλα??
ενα delete
ενα format
ενα paste
ενα κατι.
Τελος παντων.
θυμαμαι τις μερες "πριν ξεχασω"
και ειλικρινα δεν θελω να γυρισω.
ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ.

και κατι τελευταιο
δεν μ ενοχλει οτι η ζωη του προχωρησε περισσοτερο απ την δικη μου
μ ενοχλει γιατι διαπιστωνω οτι ακομα εχω μεινει σ ενα "μας" που δεν υπαρχει εδω και -πλεον- χρονια.
και το χειροτερο ειναι οτι νομιζα οτι ειχα ξεχασει.
και αυτη τη φορα δεν εχω να κατηγορησω κανεναν γι αυτο!

σιγουρα καλυτερα.

δεν μπορω να μαλωνω.
κ ειδικα οταν δεν υπαρχει το δικιο και το αδικο.
κ ειδικα οταν προκειται για ατομα που με τον χρονο τουσ εβαλα ψηλα.
δεν μπορω να μαλωνω.
γιατι παντα κατι σπαει.
μικρο, μεγαλο, δεν εχει σημασια.
σπαει.
κ φοβαμαι στην ιδεα οτι μπορει να μην ηταν τοσο δυνατο ωστε να μην ξανακολλησει.

ειναι ωρες που σκεφτομαι
αν την ωρα που αρχιζεις κ φωναζεις αυτα που λες εχεις χρονο να τα σκεφτεις.
εγω δεν εχω παντα
μεσα στους λυγμους που επονται τα σκεφτομαι.
κ πολυ εγωιστικα θα πω οτι σχεδον ποτε δεν εχω βρει κατι που θελω να αλλαξω στα λογια μου
στον τονο μου θα αλλαζα πολλα.
τα λογια τα προσεχω

κ οσοι ξερουν καταλαβαινουν.

ευχη κ καταρα.
να προσεχεις κ να καταλαβαινεις.

πως θα ηταν αν δεν προσεχα κ δεν καταλαβαινα?
πως θα ημουν?
ισως καλυτερα.

ποσα κομματια?

Η μικρη μου εμπειρια στον τομεα "διαπροσωπικες σχεσεις", πασης φυσεως
λεει οτι οι ανθρωποι ειναι κομματια απο παζλ.
Ενα παζλ των εκατομυριων κομματιων.
Ο καθενας μας ενα κομματι αυτου.
Ολοι μαζι ενα συνολο που δενει ομοιομορφα.
Υπαρχουν τα κομματια που εφαπτομαστε και αυτα που ειναι μακρινα.
Αλλα παρ ολα αυτα για ολους υπαρχει ενας συνδετικος κρικος.
Και τωρα που το σκεφτομαι
πραγματικα δεν μπορω να καταλαβω τι εχουμε να χωρισουμε
ο στοχος ολονων μας ειναι να κολλησουμε στο παζλ.
Το παζλ της ζωης.
Και που λενε οτι κανεις δεν ειναι αναντικαταστατος.
Ψεμματα ειναι.
Παντα διαφορετικο κομματι θα ειναι ο "αντικαταστατης"
απλα μπορει να κολλαει απ την αλλη μερια του κομματιου σου.
Και αυτοι που ηρθαν κ εφυγαν απ τη ζωη σου
ηταν γιατι η θεση τους ηταν παρακατω
η παραπανω.
Και πηγαν να την βρουνε.
Αλλοι την βρισκουν συντομα.
Αλλοι αργουν.
Αλλοι ποτε.
Αλλοι την βρισκουν και την αφηνουν.
Αλλα αυτο δεν σημναινει οτι δεν υπαρχουν τα ταιριαστα κομματια του καθενος.
ΥΠΑΡΧΟΥΝ.
Απλα μερικοι αποφευγουν τα "ζευγαρια" τους
μονο και μονο γιατι σε μια ζωη με ορια και μαλιστα μη προκαθορισμενα
θελεις να δεις ολο το παζλ.
Και αν με ρωτησεις ποτε καταλαβαινεις οτι "κουμπωσες" σε αλλο κομματι.
Δεν ξερω, θα απαντησω.
Νομιζω οτι το καταλαβαινεις.
Μεχρι να βρεθει το επομενο κομματι
και παει λεγοντας...

Και νομιζω οτι ολο αυτο το παζλ τελικα
ειναι μια μεγαλη, τεραστια μουντζα προς ολους μας.
Γιατι ειναι δυσκολο να δεχτουμε οτι καποια παζλ
μενουν χρονια στα ραφια
και ποτε μπορει να μην ολοκληρωθουν.
Και καποια γινονται απ την πρωτη μερα και μπαινουν σε καδρα.

Μου ειχαν φερει απο την Ντισνευλαντ οταν ημουν μικρη δωρο ενα παζλ 2500 κομματια.
Με τα 2500 χιλιαδες κομματια μπορουσες να κανεις ολοκλητο το παζλ, μπορουσες να κανεις 3 μικροτερα μοιραζοντας τα κομματια και 6 ακομα πιο μικρα.

Οποτε, αν ειναι ετσι κ το δικο μας παζλ
τυχεροι ειμαστε...
Καταλαβαινετε...

Μια συγχιση.

Προσπαθω μερες να γραψω κατι.

Εχω σταματησει να μπορω να εκφραζομαι.
Δυσκολευομαι πλεον.
Γιατι ειμαι καλα.

Γιατι προσπαθησα να αλλαξω προτεραιοτητες.
Και τα εχω ψιλοκαταφερει.
Οχι τελειως και ποτε δεν θα τελειοποιηθει.


Κοιτα να δεις.
Βλεπεις καποιον στο δρομο χωρις μαλλια. Τι θα πεις? Φαλακρος.
Κ ομως του εχουν πεσει τα μαλλια απ τις χημειοθεραπειες.
Βλεπεις εναν χοντρο. Χοντρος θα πεις.
Κ ομως ειναι αρρωστος.
Βλεπεις εναν σκουπιδιαρη. Βρωμαει θεωρεις.
Μεγαλωσε μεσα σε αρωματα θα μαθεις.

Δυστυχως, σχεδον ποτε τα πραγματα δεν ειναι αυτα που βλεπουμε. Τουλαχιστον σχεδον ποτε.

Χαλασα πολυ χρονο να προσπαθω να μαθω να γελαω ψευτικα για να φαινομαι καλα.
Και δεν βρηκα εστω κ ενα λεπτο για να βρω κατι να με κανει να γελαω.



Θελω παρα πολυ να μιλησω με εναν-εναν απο εσας κ να συζητησουμε αυτα που δεν μπορουμε με αλλους.
Για να μπεις στη διαδικασια να κανεις μπλογκ εχεις αναγκη να γραψεις.
Κ ολα οσα γραφονται εδω μεσα, ακομα κ αυτα που θεωρουνται αστειες η φανταστικες ιστοριες κρυβουν αληθειες πισω.

Βρειτε τες.
Μην τις κρυβετε.
Μετα δεν θα μπορεσετε να τις βρειτε.
Επαθα, εχασα, εμαθα.
Θα επρεπε να υπαρχει μια κλιση του "πεφτω" που θα γινεται "σηκωθηκα".


Ο κοσμος θα μιλησει ουτως η αλλως.
Εσυ ξερεις τι περασες κ τι υπαρχει πισω απ αυτα που κοροιδευουν οι αλλοι.

Εδω, πισω απο μια οθονη κ μεσω πιξελ αισθανομαι περισσοτερο ο εαυτος μου,
μονο εδω και στην αγκαλια της μαμας.
Ειναι περιεργος ο κοσμος ρε.
Δυσκολευομαι να ανταπεξελθω.

Μικρη ειμαι ακομα...
Θα μαθω...

Κ τωρα θα μου πεις, τι μαλακιες ελεγες στην αρχη οτι εισαι καλα??
Ειμαι καλα!
Στο σταδιο συνειδητοποιησης.
Ειναι πολυ καλα εδω, αρχιζεις κ βρισκεις το προβλημα.
Η λυση εχει την λιγοτερη σημασια.
Λυση δεν υπαρχει παντα ουτως η αλλως,
αλλα αν βρεις το προβλημα θα ξερεις να λες μετα "περασε κ αυτο κ επέζησα".