σιγουρα καλυτερα.

δεν μπορω να μαλωνω.
κ ειδικα οταν δεν υπαρχει το δικιο και το αδικο.
κ ειδικα οταν προκειται για ατομα που με τον χρονο τουσ εβαλα ψηλα.
δεν μπορω να μαλωνω.
γιατι παντα κατι σπαει.
μικρο, μεγαλο, δεν εχει σημασια.
σπαει.
κ φοβαμαι στην ιδεα οτι μπορει να μην ηταν τοσο δυνατο ωστε να μην ξανακολλησει.

ειναι ωρες που σκεφτομαι
αν την ωρα που αρχιζεις κ φωναζεις αυτα που λες εχεις χρονο να τα σκεφτεις.
εγω δεν εχω παντα
μεσα στους λυγμους που επονται τα σκεφτομαι.
κ πολυ εγωιστικα θα πω οτι σχεδον ποτε δεν εχω βρει κατι που θελω να αλλαξω στα λογια μου
στον τονο μου θα αλλαζα πολλα.
τα λογια τα προσεχω

κ οσοι ξερουν καταλαβαινουν.

ευχη κ καταρα.
να προσεχεις κ να καταλαβαινεις.

πως θα ηταν αν δεν προσεχα κ δεν καταλαβαινα?
πως θα ημουν?
ισως καλυτερα.

ποσα κομματια?

Η μικρη μου εμπειρια στον τομεα "διαπροσωπικες σχεσεις", πασης φυσεως
λεει οτι οι ανθρωποι ειναι κομματια απο παζλ.
Ενα παζλ των εκατομυριων κομματιων.
Ο καθενας μας ενα κομματι αυτου.
Ολοι μαζι ενα συνολο που δενει ομοιομορφα.
Υπαρχουν τα κομματια που εφαπτομαστε και αυτα που ειναι μακρινα.
Αλλα παρ ολα αυτα για ολους υπαρχει ενας συνδετικος κρικος.
Και τωρα που το σκεφτομαι
πραγματικα δεν μπορω να καταλαβω τι εχουμε να χωρισουμε
ο στοχος ολονων μας ειναι να κολλησουμε στο παζλ.
Το παζλ της ζωης.
Και που λενε οτι κανεις δεν ειναι αναντικαταστατος.
Ψεμματα ειναι.
Παντα διαφορετικο κομματι θα ειναι ο "αντικαταστατης"
απλα μπορει να κολλαει απ την αλλη μερια του κομματιου σου.
Και αυτοι που ηρθαν κ εφυγαν απ τη ζωη σου
ηταν γιατι η θεση τους ηταν παρακατω
η παραπανω.
Και πηγαν να την βρουνε.
Αλλοι την βρισκουν συντομα.
Αλλοι αργουν.
Αλλοι ποτε.
Αλλοι την βρισκουν και την αφηνουν.
Αλλα αυτο δεν σημναινει οτι δεν υπαρχουν τα ταιριαστα κομματια του καθενος.
ΥΠΑΡΧΟΥΝ.
Απλα μερικοι αποφευγουν τα "ζευγαρια" τους
μονο και μονο γιατι σε μια ζωη με ορια και μαλιστα μη προκαθορισμενα
θελεις να δεις ολο το παζλ.
Και αν με ρωτησεις ποτε καταλαβαινεις οτι "κουμπωσες" σε αλλο κομματι.
Δεν ξερω, θα απαντησω.
Νομιζω οτι το καταλαβαινεις.
Μεχρι να βρεθει το επομενο κομματι
και παει λεγοντας...

Και νομιζω οτι ολο αυτο το παζλ τελικα
ειναι μια μεγαλη, τεραστια μουντζα προς ολους μας.
Γιατι ειναι δυσκολο να δεχτουμε οτι καποια παζλ
μενουν χρονια στα ραφια
και ποτε μπορει να μην ολοκληρωθουν.
Και καποια γινονται απ την πρωτη μερα και μπαινουν σε καδρα.

Μου ειχαν φερει απο την Ντισνευλαντ οταν ημουν μικρη δωρο ενα παζλ 2500 κομματια.
Με τα 2500 χιλιαδες κομματια μπορουσες να κανεις ολοκλητο το παζλ, μπορουσες να κανεις 3 μικροτερα μοιραζοντας τα κομματια και 6 ακομα πιο μικρα.

Οποτε, αν ειναι ετσι κ το δικο μας παζλ
τυχεροι ειμαστε...
Καταλαβαινετε...

Μια συγχιση.

Προσπαθω μερες να γραψω κατι.

Εχω σταματησει να μπορω να εκφραζομαι.
Δυσκολευομαι πλεον.
Γιατι ειμαι καλα.

Γιατι προσπαθησα να αλλαξω προτεραιοτητες.
Και τα εχω ψιλοκαταφερει.
Οχι τελειως και ποτε δεν θα τελειοποιηθει.


Κοιτα να δεις.
Βλεπεις καποιον στο δρομο χωρις μαλλια. Τι θα πεις? Φαλακρος.
Κ ομως του εχουν πεσει τα μαλλια απ τις χημειοθεραπειες.
Βλεπεις εναν χοντρο. Χοντρος θα πεις.
Κ ομως ειναι αρρωστος.
Βλεπεις εναν σκουπιδιαρη. Βρωμαει θεωρεις.
Μεγαλωσε μεσα σε αρωματα θα μαθεις.

Δυστυχως, σχεδον ποτε τα πραγματα δεν ειναι αυτα που βλεπουμε. Τουλαχιστον σχεδον ποτε.

Χαλασα πολυ χρονο να προσπαθω να μαθω να γελαω ψευτικα για να φαινομαι καλα.
Και δεν βρηκα εστω κ ενα λεπτο για να βρω κατι να με κανει να γελαω.



Θελω παρα πολυ να μιλησω με εναν-εναν απο εσας κ να συζητησουμε αυτα που δεν μπορουμε με αλλους.
Για να μπεις στη διαδικασια να κανεις μπλογκ εχεις αναγκη να γραψεις.
Κ ολα οσα γραφονται εδω μεσα, ακομα κ αυτα που θεωρουνται αστειες η φανταστικες ιστοριες κρυβουν αληθειες πισω.

Βρειτε τες.
Μην τις κρυβετε.
Μετα δεν θα μπορεσετε να τις βρειτε.
Επαθα, εχασα, εμαθα.
Θα επρεπε να υπαρχει μια κλιση του "πεφτω" που θα γινεται "σηκωθηκα".


Ο κοσμος θα μιλησει ουτως η αλλως.
Εσυ ξερεις τι περασες κ τι υπαρχει πισω απ αυτα που κοροιδευουν οι αλλοι.

Εδω, πισω απο μια οθονη κ μεσω πιξελ αισθανομαι περισσοτερο ο εαυτος μου,
μονο εδω και στην αγκαλια της μαμας.
Ειναι περιεργος ο κοσμος ρε.
Δυσκολευομαι να ανταπεξελθω.

Μικρη ειμαι ακομα...
Θα μαθω...

Κ τωρα θα μου πεις, τι μαλακιες ελεγες στην αρχη οτι εισαι καλα??
Ειμαι καλα!
Στο σταδιο συνειδητοποιησης.
Ειναι πολυ καλα εδω, αρχιζεις κ βρισκεις το προβλημα.
Η λυση εχει την λιγοτερη σημασια.
Λυση δεν υπαρχει παντα ουτως η αλλως,
αλλα αν βρεις το προβλημα θα ξερεις να λες μετα "περασε κ αυτο κ επέζησα".

Πότε ξεχνάς?

Όταν φεύγεις ή όταν έρχεται?
Όταν κοιτάς ή όταν σε κοιτάνε?
Όταν πέφτεις ή όταν σηκώνεσαι?
Όταν ξεβάφεσαι ή όταν βάφεσαι?
Πριν πιεις ή αφού πιεις?

Πότε ξεχνάς??

Όταν χάνεστε ή όταν χάνεται?
Όταν κοιμάσαι ή όταν ξυπνάς?
Όταν όλα φτιάξουν ή όταν όλα χαλάσουν?


Πότε ξεχνάς??

Όταν βλέπεις παλιούς ή όταν γνωρίσεις καινούριους?
Όταν έρθει μήνυμα γνωστό ή όταν σταλεί άγνωστο?
Όταν σε μισούν ή όταν αγαπάς?
Όταν κλαις ή όταν γελάς?

Πότε ξεχνάς?

Ποτέ, αν δεν είσαι έτοιμος πρώτα να θυμηθείς...

Διαβαζέ μου παραμύθια...

Έχω να αιστανθώ έστω και ελάχιστα ζαλισμένη από τότε που τα έπινα καθημερινά μόνο και μόνο για να μην σκέφτομαι αλλά τελικά σκεφτόμουν περισσότερο.
Αλλά μ άρεζε μάλλον γιατί το έκανα συνέχεια.
Αλλά αυτά που κάποτε τελειώνουν πρέπει να αποφασίσεις ότι τέλειωσαν.
Ότι κάθε πισωγύρισμα δεν είναι για καλό.
Υπάρχουν κάποιοι στο κόσμο αυτό που μπορούν να σε κάνουν να ξεχάσεις έτσι επειδή είναι αυτοί που είναι.
Επειδή κάποιες σχέσεις έχουν αξία.
Και ας μην είναι ερωτικές και ποτέ να μην γίνουν.
Κανένα χάπι και κανένας γιατρός δεν θα σου γεμίσει το κενό μιας απογοήτευσης.
Μόνο ένα χέρι που θα σε πάει σε 3-4 μπαρ και να γίνεις λιώμα για πάρτυ σου.
Γιατί σ αρέσει να σε βλέπεις πάνω στα τραπέζια να τραγουδάς σκυλοτράγουδα σε σικάτο μαγαζί και δεν θα ντραπεί κανείς για σένα.
Γιατί φίλε υπάρχουν κάποιοι που όσα χρόνια και αν περάσουν αυτοί δεν περνάνε, μένουν εκεί που τους άφησες.
Και σήμερα έμαθα ότι "αν δεν τα πούμε αυτά μεταξύ μας με ποιον θα τα πούμε?"
Και ότι κάποια μέρη για να τα ξορκίσεις πρέπει να πας με διαφορετικά άτομα και όχι απλά να μην πηγαίνεις καθόλου.
Γιατί η ζωή περνάει ρε.
δεν σε ρωτάει.
Φεύγει.
Δεν θα ξαναέρθει.
ΈΤΣΙ ΕΊΝΑΙ.
Δεν ρομαντζάρω.
Έτσι είναι γαμώτο.
Έγιναν, πέρασαν, θα ξαναέρθουν, θα ξαναπεράσουν.
ΝΑ ΕΊΣΑΙ ΚΑΛΆ.
Να ζήσεις και άλλα.
Ζήσε με τα γεγονότα ως έχουν και αν δεν σ αρέσουν ΆΛΛΑΞΕ τα εσύ, μην περιμένεις.
Χάνεις χρόνο.
Χάνεις χρόνο από μία ζωή που σου δόθηκε και άλλοι την έχασαν έτσι, στα 16.
Μην ζητάς να σου είναι όλα εύκολα και βολικά και ωραία.
Ζήτα απλά να είναι κάπως, να τα ζεις.
Και αρχίζω και παραμιλάω αλλα ΡΕ ΞΕΚΟΛΛΑ.
Κοίτα γύρω σου.
Κοίτα τι γίνεται.
Η ζωή σου είναι το παραμύθι σου.
Με δράκους και μάγισσες και καλές νεράιδες.
Μην αφήσεις σελίδα ανεκμετάλευτη.
ΓΡΑΨΤΟ παραμύθι σου όπως του αξίζει, μέχρι όπου φτάσει.
Στο τέλος πάντα το καλό νικάει, θα δεις!
Κάπως έτσι θα πέσω για ύπνο, με τα ρούχα.
Να σκέφτομαι ότι η ζωή συνεχίζεται.
Και ότι ο χρόνος τρέχει.
Και ότι εγώ είμαι εδώ, είμαι καλά, έχω τους 3 πιο αγαπημένους μου ανθρώπους στο κόσμο να κοιμούνται στα διπλανά δωμ'ατιο, έχω αυτούς που με πήραν απ το χέρι να με πάνε εκεί που ήθελα να πάω και εκείνους που με πήγαν εκεί που δεν ήθελα
ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΕΛΩ??
ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΑΛΛΟ ΘΕΛΟΥΜΕ??

Και άσε τους άλλους να βάζουν μέτρα,
ένας δράκος παραπάνω στο παραμύθι,
και τι έγινε???

Διαβαζα ο,τι ποστ εχω κανει μεχρι τωρα
και αναρωτιομουν τελικα ποια απ ολεσ ειμαι?
Η μελαγχολικη?
Η καταθλιπτικη?
Η ερωτευμενη?
Η χωρισμενη?
Η φιλη?
Η εχθρος?
Η αδερφη?
Η απαισιοδοξη?
Η αισιοδοξη?
Η γκρινια?
Ολα μαζι?
Πως γινεται?
Αυτη τη στιγμη αισθανομαι πολυ εξω απ ολα αυτα.
Πολυ διαφορετικα.

Περασαν ολα.
Για να ξαναερθουν με τον καιρο,
αλλα τουλαχιστον θα εχω χωρο για να τα βαλω πλεον!

Καλοκαιρνο συμπερασμα.

-Αυτο το πρασινο που πεταει μπροστα στη οθονη του υπολογιστη πηγαινει οπου δει φωτα και το λενε "βρωμιαρα". [22χρονων]

-Τι λες ρε θεια?? Βρωμουσα το λενε! [5χρονων]


Εκτος απο το οτι απο μικρο και απο τρελλο μαθαινεις την αληθεια
αυτο το καλοκαιρι εβγαλα και ενα ακομα συμπερασμα
η πολυπλοκοτητα κανει τα πραγματα ακομη πιο πολυπλοκα.
Και το ξερω οτι δεν λεω κατι καινουριο αλλα οταν εγω εψαχνα χιλιους τροπους να μπω στη θαλασσα γιατι ειχε αχινους και πηγα-ηρθα στο σπιτι χιλιες φορες για να φερω παουτσια θαλασσης, στρωμα φουσκτωτο, κουπια[για να μην ακουμπησουν τα χερια μου αχινους] το 5χρονο ειχε παει απο τρα βραχια και πηδηξε κατευθειαν στα βαθια.

Μια αποφαση ειναι ολα.
Σε οποια θαλασσα μπροστα κ αν βρεθεις, με οσους αχινους και κυματα αν εχει, μπορεις να βρεις την ακρη.
Καποιοι πιο γρηγορα και καποιοι αλλοι πιο αργα θα φτασουν εκει που επιθυμουν.


Καλως γυρισαμε στα ιδια και στα ιδια!!