μπακ απ.

5 σχεδόν μήνες πέρασαν από το τελευταίο ποστ.
ποσο μπορει να αλλαξει η ζωη καποιου μεσα σε 5 μηνες;
οχι πολυ.
αλλα τοσο οσο χρειαζεται για να καταλαβει οτι η ευτυχια ειναι οντως στο χερι σου.
απο τους ανθρωπους που θα εχεις γυρω σου.
κ χωρις λεφτα, δουλεια
οι ανθρωποι που επιλεγεις ειναι αυτοι που καθοριζουν την ευτυχια σου.
κ ειμαι ευτυχισμενη.

εις το επανιδείν.

Ποιος
Θα
Το
Περιμενε
Οτι
Εγω
Που
Περασα
Καταθλιψη
Και
Τρεις
Σημαντικες
Απωλειες
Και
Πολλες
Αποτυχιες
Και
Ενα
Ατυχημα
Θα
Μπορουσα
Μια
Μερα
Να
Πω
Οτι
Ισως
Να
Ειναι
Καλυτερα
Ετσι.
Και
Οντως
Να
Ειναι.

Ελπιζω να μην σας παρει οσα χρονια πηρε εμενα για να το καταλαβετε.
Θα τα πουμε καπου καπως καποτε κ παλι.
Μεχρι τοτε σας χαιρετω.

Θοδωρης.

Γενικά τα τελευταία χρόνια είχα αρκετές απώλειες απο ανθρώπους.
Θα σταθώ σε μία, με αφορμή τον θάνατο ενός παιδιού που ταρακούνησε το τουίτερ -κ όχι μόνο.

Ο Θοδωρης.
Ο Θοδωρής όταν πέθανε ήταν 16 χρονών, τώρα θα ήταν -σχεδόν- 20.

Ο Θοδωρης ηταν ο πιο παιδικός μου φιλος.
Ο Θοδωρης ισως ειχε το πιο ωραιο χιουμορ του κοσμου.
Ο Θοδωρης ηταν φιλος.
Ο Θοδωρης μου εδινε την φανελα του οταν πηγαινα γηπεδο.
Ο Θοδωρης ηταν η χαρα του σπιτιου του.
Ο Θοδωρης ειχε ενα ατυχημα στο μπαλκονι μας οταν ηταν μωρο κ ανοιξε το κεφαλι του κ πηγαμε για ραμματα. Εμενα δεν με ειχαν παρει μαζι, ημουν κ εγω μικη τοτε.
Σε ο,τι σκεφτομουν για το μελλον μου ηταν κ ο Θοδωρης μεσα στο πλανο.
Ειχα παει σε ενα γαμο μικρη κ κουμπαρος θα ηταν ο παιδικος φιλος της νυφης κ ειχε κανει ενα βιντεο με τις στιγμες τους κ εβαλα εμενα κ τον Θοδωρη στη θεση αυτων.
Κ το ειχα σιγουρο οτι ετσι θα γινει.
Κ αρρωστησε ο Θοδωρης.
Εγω τοτε εδινα Πανελληνιες κ δεν μου ειπαν τιποτα.
Μια μετα ηρθε σπιτι η μαμα κ εκλαιγε.
Κ καπως ετσι εμαθα για τον Θοδωρη.
Λευχαιμια σου λεει.
Λιγο καιρο πριν ειχα δει ενα εργο κ μια κοπελα ειχε πεθανει απο λευχαιμια.
Παρ ολα αυτα μπηκα στο Ιντερνετ, το εψαξα ξ ειδα οτι υπηρχαν κ ανθρωποι που σωθηκαν κ καπως ετσι ξεκινησα να πιστευω οτι ο Θοδωρης θα ηταν μεσα σ αυτους.
Κ μετα αρχισα τα επανωτα λαθη.
Δεν ηθελα να πηγαινω στο νοσοκομειο γιατι οποτε πηγαινα ειχε κ αλλα παιδια με λευχαιμια εκει κ μου τους γνωριζε κ μετα απο καιρο μου ελεγε "θυμασια τον ταδε, πεθανε"
Γιατι μου τα λεει, σκεφτομουν?
Η ΗΛΙΘΙΑ, σκεφτομουν εμενα αντι γι αυτον που τα ζουσε.
Κμετα οσο παραμορφωνοταν το σωμα του κ το προσωπο του απο τα φαρμακα τον απεφευγα.
Πηγαιναμε σπιτι του κ εμπαινα στο μπανιο κ εκλαιγα.
ΠΟΣΟ ΠΑΡΤΑΚΙΑΣ ΗΜΟΥΝ
ΠΟΣΟ ΜΑΛΑΚΑΣ
Ο Θοδωρης, μου ειχε πει η μαμα του, οταν πρωτομπηκε στο νοσοκομειο αφου του εξηγησαν ολα περι της αρρωστιας ειχε πει "ρε μαμα τι λες να γινει? Θα ζησω η θα πεθανω?"

Κ πεθανε
Κ πεθανε κ ενα κομματι ολων μας επισης
Κ οποτε πηγαινα στα μνηματα ελεγα δεν μπορει να ειναι εκει μεσα, δεν μπορει
παρακατω ειναι η γιαγια μου, δεν μπορει κ αυτος
Κ νομιζω οτι ακομα κ τωρα καμια φορα ελπιζα οτι θα μπω σπιτι του κ αντι να δω φωτογραφιες του κ το καδρο του να δω τον ιδιο
Μου χρωσταει να ειναι κουμπαρος μου
Αφου το ειχα κανονισει.
Αυτος θα ηταν κ θα μας εκανε βιντεο με το πως περνουσαμε μικρα
χωρις τις τελευταιες φωτογραφιες που φορουσες καπελα
Ετσι οπως ησουν ξανθος κ κουκλος κ σε περιμενα να μεγαλωσεις ρε να βγαινουμε
ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΕΓΑΛΩΣΕΣ ΡΕ?

Ανθρωποι, τι κωλοφαρα που ειμαστε.

Ανθρωποι.
Γεματοι αποθημενα κ αμφιβολιες.
Κ κακιες.
Πολλες κακιες.
Ζηλια, φθονος, για τους αλλους.
Οι αλλοι παντα ειναι καλυτερα.
Σκασε μαλακα,
τα καταφερες, μισιομαστε ολοι με ολους.
Σκασε μαλακα,
η ζωη δεν εχει πλακα αν δεν εχεις χιουμορ.
Σκασε μαλακα,
κανεις δεν δινει σημασια τι κανεις κ που πας.
Σκασε μαλακα,
δεν σ αγαπανε ολοι.
Φτανει μαλακα,
ανεπνευσε αντι να σκεφτεσαι.
Φτανει μαλακα,
κανε ενα καλο, θα σου γυρισει.
Φτανει μαλακα,
με κουρασες.
ΦΤΑΝΕΙ ΜΑΛΑΚΑ
ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΟΜΑΙ.

Μαθε να μετρας,
να κρατας,
να υποσχεσε,
να αγαπας,
να νιωθεις.

Μαλακα τωρα,
αλλαξε την κωλοφαρα μας.
Μαλακα μας εχουν φαει τα ζωα μαλακα,
ειναι πιο ανθρωποι απ τους ανθρωπους.

Μαλακα
κουραστηκαμε
κανε ενα διαλειμμα
για να κανω κ εγω.
Μην σκεφτεσαι τοσο.

Ενταξει Μαλακα?

μνημοντουλαπο.

 

εχω σκεφτει απειρες φορες να το κλεισω το μπλογκ.
γιατι δεν μου ερχεται να γραψω κ πιστευω οτι τζαμπα το κραταω.
απ την αλλη σε κατι τετοιες στιγμες μπαινω αυτοματα χωρις να ξερω τι θελω,
να διαβασω αλλους,
να γραψω εγω,
να γραψω για να τα βλεπω
να κλεφτω,
δεν ξερω.

πιο πολυ για κλαψα μου κανει αυτη τη φορα.

γενικα 
τα κανω ολα ευκολα
θυμωνω ευκολα
ξεθυμωνω ευκολα
ξεχναω ευκολα
παρεξηγω ευκολα
ξεπαρεξηγω ευκολα
εμπιστευομαι ευκολα
ξε-εμπιστευομαι ευκολα

απ την μια λεω καλα κανω γιατι το ενα αναιρει το αλλο κ το αποτελεσμα δεν ειναι κ τοσο κακο
απ την αλλη λεω οτι κ να ηθελα να αλλαξω δεν μπορω.
εχω κανει καποιες προοδους
αλλα οχι καμια θεαματικη αλλαγη.


με τρωει πολυ ολο αυτο,
οτι εγω τα κανω ολα τοσο ευκολα 
κ οι αλλοι θελουν τον χρονο τους.

πολυ προσφατα ενα περιστατικο
δυσαρεστο
μου εδωσε να καταλαβω οτι οσο την ψαχνεις την "δουλεια"
τοσο χανεις την επομενη "δουλεια"
που μπορει να ειναι κ καλυτερη 

τελος παντων
ηθελα να πω καποια συγγνωμη σ αυτους που αυτα τα "γρηγορα" τα δικα μου τους ενοχλουν
σε καποιους αλλους ενα ευχαριστω που τα ανεχονται
κ σε καποιους τριτους θελω να πω 
οτι οι ανθρωποι δεν χτιζονται
δεν εχουν μπετα κ κολωνες να στηριζονται
στηριζονται ο ενας πανω στον αλλον
κ αν πεσει η μια κολωνα παει σαν ντομινο
πεφτουν ολες
μπορει οχι ολες μαζι
ευτυχως βοηθησαν στο πολυ παρελθον, 10 χρονια πριν περιπου,
να με κανουν να συμβιβαστω με την ιδεα οτι οι ανθρωποι δεν ειναι κολωνες
λυγανε
οτι οτι διαλεγω ακομα να βλεπω τους κοντινους μου ανθρωπους "κολωνες" ειναι δικια μου επιλογη
γιατι στη τελικη
αν δεν μιλησεις σε καποιον, δεν αγαπησεις καποιον, δεν πεις καμια υπερβολη πανω στην αγαπη της στιγμης, αν τον χασεις, αν δεν πιεις στις χαρες κ στα φαρμακια κ αν  τελικα
μετα απ ολα αυτα
μπορεσεις να του χαρισεις εναν αποθηκευτικο χωρο στη καρδια σου  κ στη μνημη σου
τι κερδισες?

Μετανιωνω που ειπα πραγματα πολυ ιδιαιτερα, πολυ προσωπικα, πολυ δικα μου, πολυ λεπτα σε ανθρωπους που με τα χρονια ξεφτισαν 
αλλα κανοντας μια αναδρομη διαπιστωνω οτι στην πραγματικοτητα ποτε δεν απογοητευτηκα
κ ποτε δεν εμεινα με την πικρια.
με απορια ισως να εμεινα,
οπως εμειναν κ αυτοι
αλλα με πικρια οχι.

αυτο το ποστ εγινε με αφορμη μια απωλεια,
ενα μνημοσυνο απωλειας,
ενα ατυχημα
κ 
μια φιλη απ τα παλια που βρεθηκε ξαφνικα μπροστα μου με ενα σοβαρο προβλημα υγειας.

κ σ αυτα τα ασχημα δεν σκεφτηκα οτι η ζωη ειναι μικρη
η ζωη εχει το μεγεθος των στιγμων που της δινεις ,
απλα μπορεις να πας παραατω
χωρις να χρειαζεται να κοιτας τα χθεσινα.
Οτι ειναι να σταθει ορθιο, θα σταθει
κ μπορει καποια στιγμη οι κολωνες να μεινουν στη θεση τους.

με αγαπη.

 

ανασταση.

τις περισσοτερες φορες
τις δευτερες κ τριτες κ τεταρτες ευκαιριες
που δινουμε στους αλλους
στην πραγματικοτητα τους δινουμε στους εαυτους μας


εγω δεν πιστευω οτι ενας ανθρωπος αλλαζει,αν με ρωτας
αλλα πιστευω οτι αναλογως πως προσαρμοζεις την μεταξυ σας σχεση τον κανει διαφορετικο


περιεργες μερες εχουν ξεκινησει εδω κ λιγους μηνες
εχω παει πολυ πισω ξαφνικα
αλλα αυτη τη φορα δεν γυρισα για καποιον αλλον
δεν εχει σχεση με αλλους αυτη τη φορα
εχει σχεση με μενα
με αυτα που εγιναν το καλοκαιρι
κ ξαναγινονται
κ θα θελα να μπορουσα να κανω κατι να τα σταματησω
αλλα ποιος μπορει να τα βγαλει περα μονος του οταν δεν δεχεται την βοηθεια των γυρω του??

φευγιο.

η απογοητευση που νιωθω απ τους ανθρωπους
δεν ειναι απο ψεμματα
ουτε απο προδοσια
ουτε καν απο πισωπλατα μαχαιρωματα.

ειναι απ το οτι δεν κανουν καν τον κοπο
να μπουνε στη θεση μου
ενω τους εχω δωσει ολες τις κατευθυντηριες οδους.

κ επιμενω δεν ειναι περιεργες οι διαπροσωπικες σχεσεις
περιεργη ειμαι εγω που σε τετοιους καιρους ακομα πιστευω σε αυτες.

μαμα.

ειναι ενα απ τα τρια ατομα που οποτε κοιταω
κ την βλεπω καλα
κ να χαμογελαει
κ να κουραζεται
κ να μαλωνει
κ
κ
κ

μου φαινεται τοσο ασημαντο το να σκεφτομαι ολα τα υπολοιπα κ να αισθανομαι την καταστροφη του κοσμου κατω απ τα ποδια μου.

Η μαμα μου.
Εχει γενεθλια σημερα.
Θα ηθελα να σταματησει ο χρονος γι αυτην.
Τρεμω την στιγμη που θα ανταλλαξουμε ρολους κ θα ειμαι εγω αυτη που θα πρεπει να την φροντιζει.
Οχι εγωιστικα αλλα ετσι θελω να ειναι παντα, ετσι, μαμα.

πολυ σημασια.

το ξερω οτι στο μελλον θα μετανοωσω για πολλα απ οσα -αυθορμητα- λεω κ κανω
κ οτι θα μαθω καποια στιγμη να μετραω μεχρι το 10 πριν πω αυτα που θελω

αλλα μεχρι τοτε θα πρεπει να μαθω να χανω αυτους που θελω να κρατησω
κ να κραταω αυτους που δεν κανουν καμια διαφορα τριγυρω

γιατι μπορει να λενε οτι ο χρονος ειναι αυτος που καθοριζει την σημαντικοτητα κ την σημασια μιας σχεσης
αλλα η μεχρι τωρα εμπειρια μου, μου εχει αποδειξει οτι η πρωτη εντυπωση μπορει να αλλαξει στη πορεια αλλα αν φευγοντας παρατηρησεις ειναι κ αυτη που μενει στο τελος



κ καθως σκεφτομαι ολα αυτα κ ολους αυτους που αναφερομαι
θυμαμαι οτι σαν σημερα θα γιορταζε κ πιθανον να ειμασταν σπιτι του να παραγγελναμε κατι κ αν παιζαμε κανενα επιτραπεζιο
αλλα δεν ειναι εδω κ αν ηταν θα ηταν μεγαλος για επιτραπεζια
κ οσο θυμαμαι τον Θ. τοσο ασημαντα μου φαινονται ολα τα παραπανω τελικα.

τα συμπερασματα δικα σας

σημερα συνειδητοποιησα κατι
οχι καμια επιστημη
ουτε κατι που θα πεις ουαου
για μενα ειναι σημαντικο
οτι δεν υπαρχουν καλοι κ κακοι ανθρωποι
υπαρχουν αυτοι που σου βγαζουν τον καλυτερο η το χειροτερο χαρακτηρα σου
ολοι οι χαρακτηρες υπαρχουν σε ολους τους ανθρωπους
απλα αλλοι επιλεγουν να βρισκονται με αυτους που τους βγαζουν τον καλυτερο τους
κ αλλοι που επιλεγουν τους αλλους
οπως κ οταν σε πληγωνουν
δεν σε πληγωνουν οι αλλοι
η γιαγια μου ελεγε οτι κανεις δεν φταιει για το πως αισθανομαι εγω μεσα μου
ελεγε, δηλαδη, οτι η αξια που δινεις στους ανθρωπους ειναι αυτη που σου δημιουργει κ τα συναισθηματα, καλα η κακα.
αυτοι που θα επιλεγεις να ειναι διπλα σου να ειναι αυτοι που σου βγαζουν τον καλυτερο σου εαυτο
οι υπολοιποι ΜΠΟΥΛΟ

κ μου λεει σημερα η Α. "μα ειναι ψυχουλα"
τι να το κανω μανα μου αν εμενα μου γαμαει την ψυχολογια??
ειμαι μεγαλη καρδια κ θα αφησω αλλη μια "ψυχουλα" για το καλο της υπολοιπης ανθρωποτητας
κ εσυ αυτο να κανεις

ξεμιζεριασε

Δεν μπορω να σε βλεπω ετσι
και εσενα που καθεσαι απεναντι μου
και εσενα που σου μιλαω στο τηλεφωνο
και εσενα που τα λεμε μονο στο facebook
και εσενα που κοιμαμαι μαζι
και εσενα που δεν σε ξερω
και εσενα που δεν με ξερεις
και εσενα που διαβαζεις αυτη τη στιγμη.
Δεν μπορω να σε βλεπω να μαραζωνεις ανουσια
γιατι τα ουσιαστικα ειναι αυτα που δεν αγγιζεις για να μην ματωσεις

δεν μπορω να σε βλεπω να χορευεις στα μπαρ κ να κλαις μολις φτανεις σπιτι
δνε μπορω να σε ακουω να μιλας για το ποσο τελεια περνας χωρις να το πιστευεις
δεν μπορω να μου το παιζεις γκομενος για να καλυψεις τις απειρες ανασφαλειες σου
δεν μπορω να σε βλεπω να μειωνεις τοσο τον εαυτο σου κ να γινεσαι τοσο δευτερη
δεν μπορω πια να δεχομαι ολο αυτο το θεατρο
κ κυριως δεν μπορω να μεινω αλλο σ αυτη τη παρασταση
ουτε σαν θεατης
ουτε σαν ηθοποιος

κουραστικα
βαρεθηκα
με χαλασα
με εχασα
με απογοητευσα

δεν μπορω αυτη τη φτηνια κ την μιζερια ρε φιλε
δεν την μπορω

Ολα καλα.

Βασικα μετα απο πολλες ωρες προσωπικης ψυχοθεραπειας
κ πολλες ωρες προβληματισμου
κ πολλα χρονια που πηγαιναν πισω
διαπιστωσα οτι
σημασια δεν εχει τι λενε οι αλλοι,
οι αλλοι παντα θα λενε,
σημασια εχει εσυ,
οταν εχεις γυρισει σπιτι
μετα απο ποτα κ ξενυχτια
κ οντας επιρεπης
εισαι καλα με σενα
κ υπαρχουν ανθρωποι που σε κανουν να γελας ακομα.
Τοτε ολα καλα ειναι.
Ολα καλα ειναι.
Κ ας εχεις μνημες να σε πλακωνουν
κ ανθρωπους να λειπουν
κ καταστασεις να σε φθειρουν.
Δεν ειναι αρκετα.
Χρειαζονται πολλα περισσοτερα για να σου χαλασουν τη γαμημενη τη ζωη σου
που θες δεν θες
ΑΥΤΗ η μια ειναι,
οι αλλοι κ τα αλλα ειναι πολλα.

fairytale gone bad.

Πριν πολλα χρονια μου ειχαν πει
"ή εκτιμησε αυτο που εχεις ή χαστ'το πριν το εκτιμησεις"

μ αρεσε γιατι ελεγε πολλα χωρις να λεει τιποτα στην ακριβεια.
ηταν κατι σαν αυτο που κανουμε οι γυναικες.
μπορει να μιλαμε 3 ωρες για να καταληξουμε στο οτι αγορασαμε παπουτσια το πρωι.
το οποιο απο μονο του ειναι αχρηστη πληροφορια κ ακομα πιο αχρηστη ειναι οτι "σηκωθηκα απ τις 9, εφτασα κεντρο, βρηκα να παρκαρω αλλα ειδα οτι ακουμπουσα τον καδο κ το πηρα κ εψαξα παρακατω, βρηκα σ ενα στενο τελικα, εκλεισα κ τον καθρεφτη κ μετα περπατουσα, σταματησα να παρω κ ενα νερο απ το περιπτερο..." κ παει λεγοντας.
το κανω κ εγω.
απλα ουσιαστικα δεν λες τιποτα αλλα κανει εντυπωση γιατι λες πολλα.

ειναι ευκολο να λες πολλα χωρις να μιλας για την ουσια του πραγματος.
κ το παραπανω ειναι χαζο παραδειγμα, αυτη τη "σαλτσα" οταν την ακους κ αρχιζουν οι πεταλουδες μεσα σου να κανουν παρτυ ομως εχει σημασια.
εχει σημασια γιατι λιγο καιρο μετα, οχι πολυ, καταλαβαινεις οτι αυτο που ηθελε να πει τοτε τελικα ειναι οτι "πηρε παπουτσια".

αγαπαω το παραμυθι.
πεφτω πανω σ αυτο, το ακουω κ παθιαζομαι με οποιον το λεει.
εχω αναγκη απο παραμυθια σε μια στεγνη κ κυνικη πραγματικοτητα.
κ επειδη μεγαλωσα, δεν διαβαζω παραμυθια, εχω την αναγκη να τα ακουω ομως και οποιος τα λεει καλυτερα ειναι κ αυτος που ερωτευομαι.
γιατι κατα βαθος οσο κ αν καταλαβαινω οτι αυτο ειναι παραμυθι
δεν εχω το κουραγιο να βγει στη πραγματικοτητα.
γιατι εκει ειναι βαρβαρα
κ εγω ειμαι μικρη ακομα.

ακομα κ αυτο το κειμενο, λεει πολλα χωρις να πει τιποτα τελικα...

Κλισέ.

31 του μηνος προσπαθουσα να βρω ενα τραγουδι για τον καινουριο χρονο, εκτος απ το "παει ο παλιος ο χρονος". Παταω λοιπον στο youtube "παλιος χρονος" και μου βγαζει το "Χαρε, αν ησουν ανθρωπος" του Σφακιανακη.
Διπλο το χτυπημα, Σφακιανακης απ την μια,η μπουζουκοκατασταση ειναι πολυ μακρια απ τα ενδιαφεροντα μου, απ την αλλη εχοντας περασει καποιες βασικες απωλειες δεν θελω να αναφερομαι καθολου σε οτι αφορα το θανατο, νομιζοντας οτι αν δεν το "ακουω" σε λεξεις δεν υπαρχει κιολας.

Δεν ξερω αν μπηκε καλα η στραβα η με πλαγιωμετοπικη η αναποδα η οτιδηποτε ο χρονος,
οπως θελει ας μπηκε.
Εχουμε 363 μερες ακομα να του αλλαξουμε την πορεια οπως εμεις την θελουμε.
Κ φετος πρεπει να τα καταφερουμε.
Κ αν θελουμε να αλλαξει την στραβη πορεια του ο χρονος πρεπει να αλλαξουμε πρωτα εμεις.
Κ επειδη εγω τις αλλαγες τις φοβαμαι, φετος θα κανω μια προοδο, ετσι λεω, την αλλαγη που ζηταω στους αλλους κ στη διαθεση κ στην θεση των αστρων να την αρχισω απο εμενα.
Το ιδιο ευχομαι κ σε εσας!

Ο καινουριος χρονος ας μην φερει τιποτα λοιπον, αλλα ας μην παρει τιποτα απ οσα παλευουμε τοσα χρονια να κρατησουμε,ανθρωπους,αισθηματα,πιστη...
κ υγεια,ΥΓΕΙΑ,Υ.Γ.Ε.Ι.Α.
Αυτα φτανουν!

Και του χρονου ρε γαμωτο

Μια ζωη θυμαμαι αυτες τις μερες να σκεφτομαι τι εγινε ολη τη χρονια κ πως θα ηθελα να ειναι η επομενη.
Περιττο να πω οτι ποτε δεν τηρουσα τους στοχους που εβαζα οταν τσουγκριζα την πρωτοχρονιατικη σαμπανια για το "Καλη Χρονια" κ ειδικα τα τελευταια χρονια, δεν θυμαμαι καν τι στοχους εβαζα την επομενη μερα, το μονο που μου εμενε ηταν το hangover, η γευση του αλκοολστα χειλη κ στη γλωσσα μου και η καπνα στα μαλλια και στα ρουχα μου.

Παρ ολα αυτα εχω τηρησει στοχους που εχω βαλει σε ανυποπτο χρονο, που δεν ηταν ουτε 31/12, ουτε Δευτερα, ουτε γενεθλια...
Φετος δεν εχω καν στοχους.
Δεν ξερω αν θελω να πετυχω κατι.
Ουτε καν καποιο δωρο δεν εχω στο νου μου που θα ηθελα κατω απ το δεντρο(οι γονεις μου συνεχιζουν να βαζουν τα δωρα κατω απ το δεντρο οταν δεν τους βλεπουμε κ νομιζω οτι θα το κανουν μεχρι να φυγουμε απ το σπιτι).
Γενικα υπαρχει μια αδιαφορια.
Συνειδητη αδιαφορια.


Φετος για πρωτη φορα μετα απο αρκετα χρονια διαπιστωσα οτι επετρεψα να χαλασω την υγεια μου για αλλους.
Επετρεψα να με επηρεαζουν γνωμες που μ εχουν στοιχειωσει.
Αφησα τον εαυτο μου να απομακρυνθει απ αυτους που αξιζαν γιατι φοβηθηκε την δεσμευση κ την απογοητευση.
Εμεινα να θυμαμαι 2-3-4-5-6-10-15 μαλακες οταν αυτοι οχι απλα εχουν προχωρησει αλλα δεν θυμουνται καν τι κακο μπορει να εχουν προκαλεσει.
Κ να σου πω, δικιο εχουν.
Αυτος που πονεσε θυμαται μεχρι τελους, οι υπολοιποι μπορει να μην καταλαβαν καν.
Αυτο το χρονο λοιπον καταλαβα ποση αξια εχει να εισαι ηρεμος εσυ ο ιδιος.
Ποση σημασια εχει να μην σε νοιαζει.
Να αδιαφορεις.
Ναι, αυτο ακριβως, να αδιαφορεις.
Αυτο ειναι το χειροτερο που μπορει να κανεις σε καποιον που σε πληγωσε.
Και ναι, μπορει να μην εχει σημασια αυτος, αλλα πως αισθανεσαι εσυ.
Καλως η κακως η "εκδικηση" ειναι ανθρωπινη κ η ηθικη "αμοιβη" ειναι ακριβοτερη απο οποιαδηποτε αλλη.

Και πραγματικα πιστευω οτι εκδικουμαι
σημαινει ξεχναω
σημαινει προχωραω
σημαινει ΧΕΣΤΗΚΑ


Μια φιλη απ τα πολυ παλια εγραψε
"Μη ξεχνας, χρειαζονται πολλα περισσοτερα για να τελειωσει ο κοσμος"

Ισα-ισα, οχι μονο δεν τελειωσε ο κοσμος
μπαινουμε κ σε καινουρια χρονια.

Κ αν κατι θελω αυτη τη χρονια, ειναι να παραμεινουμε ολοι ψυχραιμοι κ ηρεμοι.
Ακουγα πολλους να λενε "Ευχομαι να εισαι ηρεμη", "Ευχομαι να εχεις ηρεμια στη ψυχη σου" κλπ κ ελεγα απο μεσα μου "τι μαλακιες μου λενε τωρα"
Κ ομως, μεγαλο πραγμα η ηρεμια.
Πολυ μεγαλο!

περιεργως.

περιεργες μερες.
καλα κ οχι καλα.
οι γυρω μαζι κ χωρια.
εχω το κακο συνηθειο να εμπιστευομαι λογια.
γιατι συνηθιζω να κραταω εγω το λογο μου.
δεν εχω μαθει ακομα οτι δεν ειναι ολοι ετσι.
ισως κ εγω αν εδινα το λογο μου σε καποιον που δεν θα μ ενδιεφερε τοσο να μην τον τηρουσα.
αλλα ρε πουστη εγω προσεχω που δινω τον λογο μου.
που λεω μεγαλα λογια.
κ καπως ετσι φτανουμε σε ακομα ενα χριστουγεννο.
κ δεν διαφερει τιποτα με το περσινο.
διαφερει στο οτι μπηκα σε μια ταξη.
αλλα ολα γυρω παραμενουν στην ιδια αταξια.


κ αγορι μου κ κοπελα μου μαθε να ανοιγεις το στομα σου οταν εχεις να πεις κατι που η καρδια σου θα το υποστηριξει αναλογως. αλλιως δεν εχει νοημα.

Καληνύχτα.

Το
Έχω
Ξαναπεί
Αλλα
Είχα
Την
Ανάγκη
Να
Το
Ξαναγραψω.

Η
Ζωη
Είναι
Για
Σήμερα.
Μόνο!

Ζησ'την τώρα που σου κάθεται.
Με λεφτά ή χωρίς.
Σ όποιον αρεσουμε
Για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε!

Προβλημα μου.

Μπαινω παντα στη διαδικασια της αναλυσης.
Να αναλυσω τις κουβεντες.
Τις λεξεις μεμονωμενες.
Τους χρονους.
Τις παυσεις.
Τις μικρες και τις μεγαλες.
Η καθε μια εχει τη σημασια της.
Και μετα τα μηνυματα.
Τις τελειες.
Πολλες η λιγες?
Και τις εκφρασεις.
Τις κινησεις.

Και μετα την αναλυση και το κεφαλι καζανι
σκεφτομαι
"υπαρχει κανεις που πραγματικα κανει τα παντα με καποιο λογο και σκοπο?"
Η πολυ αναλυση φερνει κουραση
και συνηθως λαθος συμπερασματα.

Κουσουρι χρονων,
δεν νομιζω να το κοψω ποτε.
Απλα να,
για μια φορα θα γουσταρα πολυ
να μην με νοιαζει αν οι τελειες θα ειναι 3 η 1
και αν θα γραφει "τα λεμε" αντι για "θα τα πουμε"

και στη τελικη
και εγω που σκεφτομαι πως θα μιλησω,κινηθω,γραψω
δινει κανεις σημασια??
Αυτο ειναι δικο μου προβλημα!

και παλι πισω.

Και οσο και αν ξεχνας.
Παντα υπαρχουν πραγματα να θυμιζουν.
Και οταν βρισκονται αυτα τα πραγματα
παλι κατι θα σπαει μεσα σου.
Και παντα θα κοντοστεκεσαι
και θα θυμασαι τα παντα απ την αρχη
αλλα σ εκεινο το σημειο δεν πρεπει να γυρισεις πισω
ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ
γιατι και να γυρισεις εισαι μονη σου
και αν δεν εισαι μονη σου
θα φταιει η λυπηση, τιποτε αλλο.
τα χουμε πει
τα χουμε ξαναπει
ΦΤΑΝΕΙ
μεινε εδω που εισαι το κερατο μου
μην γυρνας
εκανες αμαν και πως να φυγεις.
γιατι δεν δεχομαστε το να προχωρησει καποιος τη ζωη του στη τελικη?
γιατι τοσος εγωισμος?
δεν ειναι εγωισμος.
ειναι αυτο που λεει η φιλη μου "ας ειναι καλα, να μην ξερω ομως λεπτομερειες"
και αν τις μαθεις τις λεπτομερειες χωρις να το θελεις??
γιατι να ειναι τοσο δυσκολο??
γιατι βασσανιζομαστε τοσο??
γιατι τα παντα ειναι μια ερωτηση??
γιατι να μην ηταν πιο απλα??
ενα delete
ενα format
ενα paste
ενα κατι.
Τελος παντων.
θυμαμαι τις μερες "πριν ξεχασω"
και ειλικρινα δεν θελω να γυρισω.
ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ.

και κατι τελευταιο
δεν μ ενοχλει οτι η ζωη του προχωρησε περισσοτερο απ την δικη μου
μ ενοχλει γιατι διαπιστωνω οτι ακομα εχω μεινει σ ενα "μας" που δεν υπαρχει εδω και -πλεον- χρονια.
και το χειροτερο ειναι οτι νομιζα οτι ειχα ξεχασει.
και αυτη τη φορα δεν εχω να κατηγορησω κανεναν γι αυτο!

σιγουρα καλυτερα.

δεν μπορω να μαλωνω.
κ ειδικα οταν δεν υπαρχει το δικιο και το αδικο.
κ ειδικα οταν προκειται για ατομα που με τον χρονο τουσ εβαλα ψηλα.
δεν μπορω να μαλωνω.
γιατι παντα κατι σπαει.
μικρο, μεγαλο, δεν εχει σημασια.
σπαει.
κ φοβαμαι στην ιδεα οτι μπορει να μην ηταν τοσο δυνατο ωστε να μην ξανακολλησει.

ειναι ωρες που σκεφτομαι
αν την ωρα που αρχιζεις κ φωναζεις αυτα που λες εχεις χρονο να τα σκεφτεις.
εγω δεν εχω παντα
μεσα στους λυγμους που επονται τα σκεφτομαι.
κ πολυ εγωιστικα θα πω οτι σχεδον ποτε δεν εχω βρει κατι που θελω να αλλαξω στα λογια μου
στον τονο μου θα αλλαζα πολλα.
τα λογια τα προσεχω

κ οσοι ξερουν καταλαβαινουν.

ευχη κ καταρα.
να προσεχεις κ να καταλαβαινεις.

πως θα ηταν αν δεν προσεχα κ δεν καταλαβαινα?
πως θα ημουν?
ισως καλυτερα.